Debaty sejmoweXII Kadencja

Interpelacja w sprawie objęcia dodatkiem wyrównawczym pracowników w wieku przedemerytalnym, przeniesionych do pracy o niższym od dotychczasowego wynagrodzeniu

   W sprawie konieczności zmian obowiązującego rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (DzU nr 62, poz. 289 z późn. zm.) poprzez objęcie w § 7 pracownika w wieku przedemerytalnym, przeniesionego do innej pracy, z którym łączy się obniżenie dotychczasowego wynagrodzenia, dodatkiem wyrównawczym.    Wydane na podstawie delegacji ustawowej, wynikającej z art. 297 Kodeksu pracy cytowane rozporządzenie pomija w § 7 pracownika w wieku przedemerytalnym jako uprawnionego do uzyskania dodatku wyrównawczego w związku z przeniesieniem do innej pracy.    Zatem na gruncie obowiązującej regulacji wymienionemu pracownikowi nie przysługuje dodatek wyrównawczy po przeniesieniu go do innej pracy, skutkującym obniżeniem wynagrodzenia.    Odmienną konstrukcję prawną przewidywało nieobowiązujące już rozporządzenie ministra pracy, płacy i spraw socjalnych z dnia 18 grudnia 1974 r. w sprawie obliczania wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy, odszkodowań, dodatków wyrównawczych oraz niektórych innych należności ze stosunku pracy (DzU nr 51, poz. 334 z późn. zm.) przyznające expressis verbis w § 13 ust. 1 pkt 1 pracownikowi w wieku przedemerytalnym przeniesionemu do innej pracy dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia.    Tymczasem ustawowa regulacja art. 39 K.p. przewiduje szczególną ochronę przed wypowiedzeniem pracownikowi w wieku przedemerytalnym.    Skutkiem braku precyzyjnego i zarazem jednoznacznego zapisu w cytowanym rozporządzeniu jest odmowa dokonywania przez pracodawcę wypłaty dodatku wyrównawczego wskazanym pracownikom, a co za tym idzie bezpodstawne obniżenie wynagrodzenia, także w razie redukcji zatrudnienia, o jakiej mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (DzU z 1990 r. nr 4, poz. 19 z późn. zm.).    Reasumując, należy uznać prymat przepisów o randze ustawowej przed podustawowymi w powyższym zakresie, tj. w szczególności art. 39 K.p., jak również art. 5 ust. 4 i art. 6 ustawy cytowanej wyżej, przewidujących szczególną ochronę pracownika w wieku przedemerytalnym przed wypowiedzeniem, w tym także przed wypowiedzeniem dotychczasowych warunków pracy i płacy.    Mając powyższe na uwadze, uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi przez pana ministra na niżej postawione pytania.    1. Jakie argumenty natury prawnej i pozaprawnej przemawiają za pozostawieniem bez zmian zacytowanego rozporządzenia?    2. W jakim terminie pan minister przewiduje zmianę aktu wykonawczego do art. 297 K.p. zgodnie z ustawowymi wymogami zapewniającymi pracownikowi w wieku przedemerytalnym po przeniesieniu do innej pracy prawo do dodatku wyrównawczego?    Poseł Tadeusz Wrona    Warszawa, dnia 1 września 1999 r.